Hasła

Z hasłami dostępu spotkamy sie na każdym kroku naszego funkcjonowania w Internecie. Gdziekolwiek dostęp do jakichś zasobów jest kontrolowany – poczta elektroniczna, komunikatory, fora itd. – wymagane będzie zalogowanie się przez podanie wcześniej ustalonych – nazwy użytkownika i hasła. Jakość tych haseł będzie się wiec bezpośrednio przekładać na poziom zabezpieczenia naszych kont. Problem pojawia się w ich konstrukcji. Dla administratorów systemów komputerowych najlepsze hasło to długi ciąg losowych znaków, np. „7a68798a8dajkshdal3”, którego oczywiście nie sposób zapamiętać, a co dopiero zgadnąć. Dla użytkowników natomiast znakomite hasło to krótkie i proste słowo, np. „misiu”, które szybko można zapamiętać i jeszcze szybciej zgadnąć. Optymalne rozwiązanie leży pośrodku. Hasłami nie mogą być imiona czy nazwiska członków rodziny, osób bliskich, zwierząt domowych, daty urodzin, śmierci, rocznic; ogólnie żadne informacje bezpośrednio związane z nami, ponieważ te stosunkowo łatwo zgadnąć. Nie powinny to być w ogóle istniejące słowa, ponieważ w bardzo prosty sposób można je sprawdzić z pomocą odpowiedniego programu. Jest natomiast kilka strategii konstruowania haseł, które stosunkowo łatwo zapamiętać, a jednak pozostaną bezpieczne. Jedna to zaczynając od jakiegoś słowa, np. „republika” zamienić część liter w nim na cyfry lub znaki, powiedzmy: „r3pub11k4” – należy przy tym stosować cyfry przypominające np, litery, jakie zastępują. Drugi, prawdopodobnie lepszy sposób to wymyślanie haseł, które brzmią jak słowa, dodając do nich kilka cyfr, np. „poluki483”. Kolejny problem pojawia sie natomiast wraz z rosnącą ilością kont, które rejestrujemy w różnych miejscach. Kuszącą możliwością jest wtedy, aby do każdego stosować to samo hasło. Takiego sposobu najlepiej jest zupełnie unikać, ale z drugiej strony mało kto potrafi zapamiętać kilkadziesiąt haseł, wiec i tutaj trzeba pójść na kompromis. Rozwiązaniem, jakie powinno się stosować to opracowanie kilku haseł. Najważniejsze, jak hasło dostępu do konta bankowego przez Internet, są całkowicie unikatowe. Takich nie będzie wiele. Pozostałe można utworzyć powiedzmy 3, o różnym stopniu skomplikowania i przy rejestracji w nowym serwisie ocenić jego wagę oraz zastosować odpowiednie hasło. Powiedzmy, że mamy hasła:

· koga729ruty23wero

· zatury43gedna

· sagudo905

Dla głównego konta pocztowego i konta w jakimś serwisie aukcyjnym użyłbym pierwszego, dla blogu i for interetowych drugiego, a dla wszystkich pozostałych stron, które odwiedzam rzadko trzeciego. Aby dodatkowo ułatwić sobie życie z hasłami, można skorzystać z programu np. Password Safe, który jest… bazą danych haseł, zaszyfrowana i zabezpieczona hasłem. Przydaje sie szczególnie, kiedy w różnych miejscach mamy różne nazwy użytkownika, jest mały i nie wymaga instalacji, przez co można go nosić nawet ze sobą na pendrive.

Stawiamy mury

Wszystkim z pewnością obiły się o uszy dwa terminy związane z bezpieczeństwem: program antywirusowy oraz firewall. Wszyscy to znają, wszyscy powinni mieć, a w rzeczywistości… „przecież nam się na pewno nic złego nie przytrafi”. Aż się przytrafi. Codziennie pojawia się w Internecie od kilku do kilkunastu nowych wirusów, których listę i zagrożenie związane z przyrostem można oglądnąć na stronach firmy , zajmującej się tworzeniem oprogramowania zabezpieczającego. Aby odpowiednio zabezpieczyć nasz komputer będziemy potrzebowali zarówno firewalla jak i programu antywirusowego. Ten pierwszy jest już wbudowany w Windows XP i wraz z kolejnymi aktualizacjami jego funkcjonalność została rozszerzona do poziomu, na którym stanowi dosyć dobre zabezpieczenie. Tylko „dosyć”, ponieważ mimo wszystko Microsoft nie posiada dużego doświadczenia w tworzeniu tego typu programów, a i dotychczasowa forma Zapory, jak został on nazwany, pozostawia wiele do życzenia.

Mimo wszystko na początek jest to lepsze niż nic i warto upewnić się, czy dla naszego połączenia z Internetem zapora została włączona. Do tego z Panelu Sterowania wybieramy Połączenia Sieciowe i znajdujemy działające połączenie z Internetem (często jedyne). Przy jego ikonie powinna być widoczna niewielka, złota kłódka, oznaczająca funkcjonowanie zapory. Jeśli kłódki brak, klikamy ikonę połączenia prawym przyciskiem, wybieramy Właściwości, zakładkę Zaawansowane i w części oznaczonej Zapora systemu Windows klikamy przycisk Ustawienia, po czym w otwartym oknie zaznaczamy opcje włączenia zapory. Użytkownicy systemów Windows XP powinni zainteresować się innymi firewallami, które bardzo często w wersjach do użytku domowego są darmowe. Najbardziej znanym jest tutaj , który można ściągnąć, zainstalować i który w każdej chwili służy użytkownikowi rozległa pomocą, które programy mogą korzystać z Internetu a które nie.

Najczęściej po instalacji nowego programu i po jego uruchomieniu firewall spyta się, czy zezwolić mu na połączenie. Jeśli sami instalowaliśmy ten program to oczywiście należy odpowiedzieć tak (i najczęściej zaznaczyć, żeby firewall zawsze się zgadzał), ale wcześniej należy upewnić się, że chodzi właśnie o nasz program – będzie tam podana jego nazwa i kilka dodatkowych informacji. Jeśli nie znamy nazwy, bezpieczniej będzie odpowiedzieć nie, po czym sprawdzić dysk programem antywirusowym. Windows nie posiada jednak wbudowanego programu antywirusowego, lecz można pobrać taki program ze strony Microsoft dla wszystkich oryginalnych systemów z rodziny Windows, lub pobrać program G-Data z serwerów graficom. Najlepsze rozwiązania są niestety komercyjne i wśród nich na pierwszym miejscu znajduje się G-Data, który w kolejnych testach wykrywał 100% wirusów, a dodatkowo jest szybki i nie spowalnia w żaden sposób działania komputera. Z programów darmowych dobrym rozwiązaniem będzie Avast w wersji do użytku domowego, który

podobnie zresztą jak G-Data posiada polskie tłumaczenie. Oba wspomniane programy posiadają skanery rezydentne, tzn. takie, które działają cały czas bez ingerencji użytkownika, kontrolując wszystkie kopiowane i otwierane pliki oraz programy. Tym samym po ich zainstalowaniu możemy prawie zapomnieć o wirusach.

• Patrz gdzie klikasz !

Wobec tak dużego, jak obecnie, nacisku na bezpieczeństwo programów obsługujących połączenia z – patrz gdzie klikasz !, albo nieco szerzej: zanim wybierzesz jakakolwiek funkcje czy odnośnik, upewnij się co do jej celu i przeznaczenia. Przeglądarki obecnie bardzo często informują użytkownika o potencjalnych zagrożeniach, stąd pierwszym bezpiecznym nawykiem jest czytać komunikaty przeglądarek, a dopiero później wybierać przyciski, szczególnie „OK” lub „Tak„. Bardzo często (także na dużych, poważanych stronach WWW) napotkać można bannery (reklamy), które do złudzenia przypominają komunikaty systemu Windows, często informujące o potencjalnym niebezpieczeństwie grożącym systemowi, możliwościach przyspieszenia działania komputera, postępie ściągania wyjątkowo atrakcyjnego filmu – pomysłów jest wiele. Bezpieczeństwo „surfowania” w sieci interesuje nas w momencie, gdy przytrafi się coś złego. Przemierzamy bezkresne zbiory informacji i multimediów, piszemy listy elektroniczne, rozmawiamy ze znajomymi, aż do czasu, kiedy z komputera nagle znikają ważne dokumenty, staje się on niezwykle wolny lub dostawca Internetu odłączy nas od sieci z powodu ogromnych ilości poczty wysyłanej z naszego komputera. Co się dzieje?

• Wirus

Piszę wirus, ponieważ jest to określenie najczęściej padające z ust użytkowników niewtajemniczonych w techniczne aspekty działania Internetu. W rzeczywistosci zagrożenia są bardziej zróżnicowane i będziemy się im przygladać w dalszej cześci tego artykułu.

• Wtyczka do gniazdka i…

Tak naprawdę nie potrzeba wiele, aby narazić komputer na niebezpieczeństwo. Wystarczy podłaczyc go do sieci, nawet lokalnej. System operacyjny Windows, na którym będziemy się opierali, w ramach starań twórców o jak najwiekszą prostotę jego użytkowania nabrał pewnych cech, które ułatwiają ataki na komputer, zarówno przez ludzi jak i zautomatyzowane programy. W kolejnych aktualizacjach stan ten na szczęście wyraźnie się poprawił i obecnie znacznie wiekszą wagę przykłada się do odpowiednich zabezpieczeń. I własnie w zdaniu powyżej znajduje się pierwsze słowo-klucz do bezpieczeństwa

• Aktualizacje

System operacyjny, taki jak Windows to bardzo duże i skomplikowane połączenie wielu programów komputerowych, pisane przez równie duże zespoły ludzi. W takich sytuacjach błędy naruszajace bezpieczeństwo są nieuniknione, a że nowe wersje systemu pojawiają sie co kilka lat, to pomiedzy nimi wydawany jest szereg aktualizacji, poprawiajacych rozmaite „dziury”. W ramach zabezpieczenia Windows, Microsoft dodał do niego mechanizm automatycznych aktualizacji, który w momencie wydania nowych „łatek” pobiera je z Internetu i instaluje przy braku ingerencji ze strony użytkownika.